Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2007

Η Αφροδίτη της Μήλου...

Στων ματιών μου τις κόγχες καρφώθηκε η νύχτα, είπες. Και μάζεψα ένα-ένα τ’ άστρα και την κέντησα ξανά να δεις. Κι είδες στα χέρια μου πληγές απ’ το βελόνι κι είπες. Πόσο φρικιαστικό το θέαμα είναι. Κι έπιασα τα χέρια μου και τα ‘κοψα να μην τα βλέπεις πια και σε τρομάζουν...

10 σχόλια:

veloz είπε...

oti pio dynato exw diabasei..
anthrwpoi ou oti kai na kaneis gia aytous den einai arketo, panta zitoun kati akoma. Kai esy to ksereis oti oute kai ayto tha einai arketo, alla me oli tin psixi sou prospatheis..

ioeu είπε...

τα σέβη μου!

αμμος είπε...

Νομίζω ότι είναι το πιο πυκνό σου. Τα σέβη μου, χωρίς πλάκα.

kyriaz είπε...

Μ' άρεσε...πολύ!

Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) είπε...

Eίναι κι οι άλλοι όμως...
εκείνοι που μ'ενα πρωινό φιλί γίνονται αυτοκράτορες...

tyharpastos είπε...

κι έτσι έμεινες εσύ χωρίς χέρια κι εγώ χωρίς τ' αστέρια μου

Aντώνης είπε...

Την Αφροδίτη και τα μάτια σου...

Τίποτα είπε...

veloz, ioeu, άμμε, kyriaz, Μαρία που δε σε λένε Μαρία, Τυχάρπαστε, Αντώνη,

σας ευχαριστώ πολύ:)

παράλληλος είπε...

Το μήλο της Αφροδίτης ζωγράφισες!...

quartier libre είπε...

Την Αφροδίτη και τα μάτια σου...