Τρίτη, 6 Μαρτίου 2007

Ξεπούλημα..

Κάθε πρωί κρεμάς το χαμόγελό σου στα τσιγκέλια της αγοράς.
Κάθε βράδυ μαζεύεις τ’ απούλητο και χώνεσαι στη θλίψη σου.
Να δω τι θα κάνεις, μάγκα μου, όταν ξεπουλήσεις την πραμάτεια…

7 σχόλια:

tyharpastos είπε...

Η θλίψη, όπως στη γη θαμμένοι σπόροι, φωλιάζει μέσα σου. Θα φυτρώσει μια μέρα. Θ’ απλωθεί στο πρόσωπο σου όπως νεαρή χλόη. Θα σου χαρίζει την ομορφιά του ξέφωτου μιαν ηλιόλουστη ανοιξιάτικη μέρα. Τα δάκρυά σου θα την ποτίζουν. Ύστερα θα απλωθούν και θα γίνουν θάλασσα, όμορφη σαν αυτή που γερασμένοι άνθρωποι βλέπουν απόγευμα, λίγο πριν βυθιστεί ο ήλιος, απ’ τη βεράντα ενός σπιτιού στο Ρέθυμνο ή σ’ άλλο μέρος της Κρήτης............

perssefoni είπε...

τότε να εύχεσαι, αυτός που το πήρε, να μην είναι ο λάθος άνθρωπος.Ούτως ή άλλως όμως, το γέλιο ξαναγίνεται,πολύ εύκολα.Όπως και το αντίθετο άλλωστε.

ioeu είπε...

Σκάβω και σκάβω
βαθιά εντός μου βρίσκω
άελπτον ύδωρ...

Helix Nebulae είπε...

Τίποτα δεν θα κάνει ο μάγκας. Το πολύ-πολύ να κρεμάσει στα τσιγκέλια τη θλίψη του και να χαμογελάει κάθε φορά που πουλάει στην αγορά ένα μικρό κομμάτι της :-)

ector p είπε...

Μούτρα παζάρια.

Τίποτα είπε...

Να είστε όλοι καλά. Σας ευχαριστώ.

Γωγώ είπε...

Θλιβερό αλλά δυστυχώς πολλές φορές πέρα για πέρα αληθινό!