Κυριακή, 10 Ιουνίου 2007

Η εξαφάνιση



Το κορίτσι περπατούσε πλάι του. Τι πλάι του δηλαδή, μια κουβέντα το πλάι, δεν τον προλάβαινε. Εκείνος μεγάλες δρασκελιές, εκείνο ακολουθούσε ασθμαίνοντας, αγωνίζονταν τα μικρά ποδαράκια, ένα δύο, ένα δύο, να τον προλάβουν. Μα δεν έβγαζε άχνα. Άχνα δεν έβγαζε. Σάμπως δεν την είχε ακούσει τη γιαγιά, μήνες πριν; Εκείνη δεν το ήξερε, αλλά το κοριτσάκι την είχε ακούσει. Καθαρά το είπε στη γειτόνισσα. «Το ‘θελε ο Κώστας το αγόρι. Να του στέκεται και στα γελάδια. Αλλά στάθηκε άτυχος. Τώρα…». Τώρα το κορίτσι περπατούσε έτσι όπως θα έπρεπε ένα αγόρι να περπατά. Χωρίς δεν προλαβαίνω, χωρίς κουράστηκα, χωρίς περίμενέ με. Και τα γελάδια άρμεγε με μικρά-μικρά χεράκια, ένα δύο, ένα δύο, κι ας αναγούλιαζε. Και στα χωράφια πήγαινε και ξεβοτάνιζε. Κι ούτε φοβόταν τα βατράχια. Και κείνη τη φορά που πετάχτηκε το φίδι κάτω απ’ τις πέτρες στην παλιά αποθήκη με το σανό, δεν ούρλιαξε απ’ έξω του, από μέσα του ούρλιαξε. Κι όταν χτυπούσε, δεν έκλαιγε απ’ έξω του. Κι ας έτρεχε αίμα. Μέσα κι έξω του. Γιατί τα αγόρια δεν κουράζονται, δεν αναγουλιάζουν, δε φοβούνται, δεν ουρλιάζουν, δεν πονάνε, δεν κλαίνε. Κι ο πατέρας ήθελε αγόρι. Και κείνο τον αγαπούσε τον πατέρα. Πώς να τον κακοκαρδίσει; Πώς να του χαλάσει το χατίρι; Όχι, δεν του χάλασε ποτέ χατίρι του πατέρα. Ούτε κανενός άλλου.

Πίνακας: John Christoforou "Portrait d'un Personnage", 1989

10 σχόλια:

kyriaz είπε...

Κομψοτέχνημα.Κεντάς.Μ' έκανες να σπάσω τη σιωπή μου...

Τίποτα είπε...

Γιατί πρέπει να σιωπάς;
Ειδικά μετά την Κρεμάλα σου, γιατί;

ΑΛΕΚΤΩΡ είπε...

μιλάς εξαφάνιση
και γω κόμπος στομάχι
πιο κάτω, χείριστα
σε μας τους ζειν επικινδύνως
φύλαγε τίτλους
χωρίς προσανάμματα
δεν περισσεύει αλάτι πληγή μου

vel... είπε...

Οι δυο τελευταίες φράσεις είναι μαχαιριά, Ουδέν...

quartier libre είπε...

ξέρουμε και κορίτσια, καλό μου, που δεν πρέπει να κουράζονται,
δεν πρέπει ν΄αναγουλιάζουν,
μήτε πρέπει να φοβούνται,
να ουρλιάζουν, να πονάνε, να κλαίνε...
δεν ξέρουμε;

doratsirka είπε...

Χαίρομαι που ανακάλυψα το μπλογκ σου. Τελικά πάντα υπάρχει κάτι άλλο....Διδάσκει τη συντομία στις πελαγοδρομίες των πολλών.

ο μικροκωσταντίνος είπε...

...πήδηξε , καβαλήκεψε
σαν αξιο παλληκάρι,
κι ωστε να πει το έχε γειά
σαράντα μίλια πιάνει.

Τίποτα είπε...

@ αλέκτωρ
Μαζεύονται πολλοί οι κόμποι. Το ξέρουμε, δεν το ξέρουμε;
Τι είναι πάλι αυτά τα όμορφα που φιλοξενείς στο μπλογκ σου;;;

@ vel
Το παιχνίδι το κερδίζεις ή το χάνεις απ' την αρχή για διαφορετικούς κάθε φορά λόγους. Μπορεί να είναι και προφάσεις εν αμαρτίαις, δεν ξέρω...

@ quartier libre
Ξέρουμε, γμτ, ξέρουμε.

@ doratsirka
Καλώς όρισες και σ' ευχαριστώ :)

@ μικροκωνσταντίνε

Όμορφο το ακριτικό σου. :)

...Νύχτα σελώνει τ’ άλογο, νύχτα το καλλιβώνει.
Βάν’ ασημένια πέταλα, μαλαματένιες λόθρες,
σελώνει και το βάθιο ντου με δεκαχτώ κολάνια...

o kairos είπε...

Εκπληκτικη η τελευταια φραση.Τα λεει ολα για τα καταστροφικα στερεοτυπα.

Τίποτα είπε...

Στερεότυπα, Καιρέ.

Κι άντε μετά να ξεχωρίσεις τα αληθινά απ' τα ψεύτικα, που λέει κι ένας γνωστός εδώ παραδίπλα:)