Σάββατο, 2 Ιουνίου 2007

Μετάγγιση



Κι έτσι, σε κρατώ στα χέρια. Αίμα οι νύχτες σου, γυρίζω σελίδες, με βάφουν, μα ακόμη νωρίς, σαν πολύ κόκκινο το κόκκινο του σκηνοθέτη μοιάζει, αμπούλα να ριγούν οι θεατές στα σκοτεινά. Εγώ όχι, τα ξέρω τα κόλπα, ακόμη δεν τρέμω. Μαύρο να γίνει το αίμα πρέπει. Η ζωή σου, ζωή μου. Ακόμη νωρίς. Ξεφυλλίζω, κυλάς στα χέρια μου, στάζεις στο πάτωμα, πλήγιασε το δωμάτιο, από τι υλικό φτιαγμένο ήταν το ραβδί του Μωυσή ρωτώ, ιστορική ανακρίβεια θα πεις, δεν έγραφα τότε θα πεις, ακόμη νωρίς. Το δρόμο για τις φλέβες μου, ακόμη δεν τον βρήκες. Πλήγιασε το δωμάτιο κι ακόμη δε σ’ έχω. Σε κρατώ χωρίς να σ’ έχω, ακόμη νωρίς. Αντιστέκομαι. Πρέπει να πεθαίνω, λες, για να μου δοθείς. Ματωμένα δόντια χαμογελούν οι σελίδες σου. Αυτή η έπαρση! Δε χαρίζεσαι έτσι, σ’ όποιον κι όποιον, στην ανάγκη χαρίζεσαι. Αντιστέκομαι. Έτσι εύκολα πεθαίνει κανείς; Ακόμη νωρίς. Κι όμως σε χρειάζομαι. Τότε τι; Είναι που φοβάμαι να τρομάξω. Ακόμη νωρίς. Πάντα φοβόμουν. Και τις σύριγγες φοβόμουν. Δε γίνεται αλλιώς, λες, δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Εντάξει. Όμως, θα σου πω εγώ πότε, θα σου πω, εγώ θα σου πω, ακόμη νωρίς. Όταν το αίμα σου βάψει τα μάτια μου, όταν οι λέξεις σου καρφώσουν τα μηνίγγια μου και κάψουν τη γλώσσα μου, τότε η ώρα θα’ ναι. Τότε θα ξέρω πως θα ‘ρθεις, θα ξέρω πως σ’ έχω. Θα σ’ έχω. Τι λόγος κι αυτός! Άκου «σ’ έχω»! Ψέματα, ψέματα, πάλι ψέματα. Δε δίνεις χωρίς να πάρεις εσύ, δε δίνεις. Ανταλλαγές κάνουμε. Όταν το αίμα σου βάψει τα μάτια μου, όταν οι λέξεις σου καρφώσουν τα μηνίγγια μου και κάψουν τη γλώσσα μου, θα έχω εσένα, μα να πεθάνω πρέπει πρώτα, να πεθάνω κι ύστερα με σώζεις. Όπως πέθανες, να πεθάνω για να ζήσω. Να μην είμαι, για να είμαι. Τόσοι θάνατοι για λίγη ζωή. Αναρωτιέμαι: Πόσες νύχτες πρέπει να πεθαίνετε εσύ κι οι όμοιοί σου, για να πεθάνω κι εγώ; Και πόσο αυτοί οι θάνατοι στην αγορά τιμώνται;

Υ.Γ. Υπάρχει βιβλίο με εξώφυλλο καμωμένο από ανθρώπινο δέρμα
το ήξερες;

Πίνακας, Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, Φιγούρα, 1976

5 σχόλια:

o kόμης Δράκουλας είπε...

...καλα το ειχα καταλαβει...καλως ορίσατε στο κλάμπ.

Ανώνυμος είπε...

΄Εχεις και περίοδο αδερφάρα;
Κόμισσα να γράφεις κόμισσα...:)

Πήγαινε μωρέ στα coments και σκίστου το στρινγκ...

Τίποτα είπε...

Δεν πρόκειται να τα σβήνω τα σχόλια τα ανώνυμα. Εδώ θα τα αφήσω, εδώ. Να σας φτύνουν. Εγώ δεν ξέρω πού να φτύσω, εσείς όμως ξέρετε. Από τον εαυτό του κανένας δεν ξεφεύγει.

Aντώνης είπε...

Το χώμα ποτίζει, δε μεταγγίζει όμως. Μούλιασα στο αίμα. Χαιρετώ μετά από καιρό και πάλι. Με όσα μου' λειψαν είπα να χορτάσω πάλι.

quartier libre είπε...

τα κείμενά σου να τα κρατάς στο χέρι σφιχτά.
μην κανένα λοξοδρομήσει και μας την σκάσει... (smile)
κάποτε θέλω να τα δημοσιεύσεις.
για την ψυχή του ανθρώπου μιλάνε.
στο βάθος, μέσα.
ΛΑΘΕΥΩ ;
πες,ΛΑΘΕΥΩ;