Δευτέρα, 2 Απριλίου 2007

Οι επιτάφιοι...


Μ’ αρέσουν οι επιτάφιοι, μ’ αρέσουν, ο κόσμος προχωρά και δε ρωτά πολλά, το νου του έχει στο κερί μην του σβηστεί και πώς αργότερα τον τοίχο θα μαυρίσει, μ’ αρέσουν οι επιτάφιοι, μ’ αρέσουν, ο κόσμος προχωρά και τραγουδάει, στο νου του μόνο η δική του η φωνή, μη φάλτσο καταστρέψει τις λέξεις τις σεβάσμιες και το μέλος, μ’ αρέσουν οι επιτάφιοι, μ’ αρέσουν, που είν’ όλοι δακρυσμένοι και δε ρωτά κανείς κανέναν και ποτέ γιατί δακρύζει, ευκολονόητες οι απαντήσεις σ’ όλους, μ’ αρέσουν οι Επιτάφιοι, μ’ αρέσουν, εκεί, τουλάχιστον, σαν κλάψεις, την ώρα που σε πνίγουν οι λυγμοί, σκαρώνεις και εικόνα για τους έξω, τι πάθος, σχολιάζουνε οι δίπλα, και πόσο έντονα τη σταύρωση θρηνεί. Άντε να εξηγήσεις στον καθένα πως άλλες άνοιξες, άλλα πάθη, άλλα χαμένα σου, πενθείς.

8 σχόλια:

perssefoni είπε...

τί ωραία που τελειώνει το κείμενο!και πόσο αληθινά...

Aντώνης είπε...

Περιφορές και λιτανείες άλλου θρήνου στολισμένες με όλα της Άνοιξη τα λουλούδια...

Weaver είπε...

Στον επιτάφιο όλοι κλαίμε τον εαυτό μας, που σταυρώνεται και πεθαίνει χωρίς ελπίδα ανάστασης...

o kairos είπε...

Ολοι το ιδιο κανουν .Εσυ το ξερεις.

quartier libre είπε...

μην κοιτάς μονάχα τα μηνύματα στο τελευταίο post...

signature:
TO (!) ανασφαλές όμικρον (ο)

(η έμφαση στο "ΤΟ", παρακαλώ...)

kyriaz είπε...

"Ω θνητέ, αντέχεις το Θεό να πενθείς
μα για σένα κανένας αθάνατος
δε θα κλάψει στον τάφο σαν θα μπεις…"

Από την ΠΑΡΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑΦΙΟΥ μου...

Τίποτα είπε...

Να είστε καλά. Να είμαστε καλά και να προχωράμε, όπως μπορούμε και σ' όποιες λιτανείες ο καθένας...

anthrakoryxos είπε...

Σκέψου λέει, να βρεθείς εκεί στη μεγάλη πλατεία, που μαζεύονται 8-9-10 επιτάφιοι.
Και ξανασκέψου λέει, το πλήθος, να άφηνε τον δικό του γολγοθά, τα δικά του κρίματα, τον δικό του πόνο, να ξεχυλίσει.
Και εκατοντάδες, χιλιάδες ανθρώπων, έναν να ΄χανε λυγμό.
Ω, τι πάθος
Ω, τι αγαλλίαση
Ω, πόση αλήθεια...

Να είσαι καλά!