Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2008

Του θαλάμου 12



Πλένω σιγά-σιγά κανένα μπλουζάκι, αγοράζω και κα ‘να καλτσόν. Της πήρα και μια φούστα. Όλα κρυφά. Έτσι και το νοιώσει, με σκότωσε. Μα θέλω να ‘μαστε έτοιμοι. Κείνη την ώρα, πού μυαλό γι’ αυτά. Κι ο κόσμος κουβεντιάζει. Μαύρα τα θέλει. Όλα. Όχι μόνο την καρδιά σου. Όλα. Κι αν δεν του τα δώσεις, λέει λόγια. Η πρώτη του κουβέντα συλλυπητήρια κι η δεύτερη, μα δεν είχε μια μαύρη φουστίτσα η χριστιανή; Μα πώς να της το πω; Πώς να της το πω, που όλο ελπίζει πως θα τον δει να σηκώνεται και να φεύγει στα πόδια του από δω μέσα. Πώς να του πω του κοριτσιού μου, πως πάει ο άντρας της και πως με τον κόσμο θα ζήσει από δω κι ύστερα; Και πως αυτός ο κόσμος αποφασισμένα τα έχει τα μέτρα του, χρόνια τώρα, και δεν αλλάζει και κλείνει πόρτες κατάμουτρα έτσι και δεν τα τηρήσεις; Τους νεκρούς πρέπει να τους τιμάμε, λέει ο κόσμος. Και η τιμή της τιμής έχει χρώμα. Μαύρο.

Φωτογραφία: Μαρίτα

27 σχόλια:

amor-al είπε...

ελπιζω τα του θαλαμου να μην ειναι βιογραφικα...αλλα αν ειναι σε παρακαλω σταματα το...δεν σε λυτρωνει ολο αυτο...αλλα ισως κι εγω να ειμαι παραξενη και με επιλεκτικη μνημη και κυνικες αποψεις.... αθεη γαρ...ετσι επικαλησε τι θλιψη...κι αν αυτο σε ανακουφιζει...τοτε οπως νομιζεις...δικο μου προβλημα...αλλα εγω θελω να...και τα εχω καταφερει με ολες τις αισθησεις μου...αλλα οχι ακομα με τι μυρωδια...κι εσυ μου μυριζεις...
οπως κι να εχει ελπιζω μονο να φανταστικογραφεις κι αν ναι το κανεις τελεια...μεχρι εδω μυρισε.

kyriaz είπε...

βρε.....σαν τα χιόνιααα,που λεν. :)
Μας έλειπες!

quartier libre είπε...

η τιμή της τιμής ε;

άσε τον παλιόκοσμο να λέει...
ένα πράγμα δεν υπολόγισα ποτέ στη ζωή μου :
το "τι θα πει Ο ΚΟΣΜΟΣ"

σπέρααα :)

aerosol είπε...

Μου φαίνεται πως ο κόσμος που μετρά έτσι τα πράγματα και "κλείνει πόρτες κατάμουτρα" δεν έχει πορτα που να θέλει κάποιος να χτυπήσει στον πόνο του. Οι πόρτες οι αληθινά ορθάνοιχτες βλέπουν πολλά χρώματα, αν χρειαστεί.
[Ας μην χρειαστεί]
Τις ευχές και τα σέβη μου.

ΠΡΟΒΑΤΟ, ΟΧΙ ΑΡΝΙ είπε...

Εκεί που λέω "πού είναι?γιατί δεν γράφει?", έρχεσαι γράφεις και με στέλνεις στο διάολο....... Πονάν πολύ τα κείμενά σου. Και δε θέλω καν να σκεφτώ τον πόνο αν ανταποκρίνονται σε πραγματικότητα.

Xνούδι είπε...

κολλημένα τέτοια ρούχα πάνω μας. Αιώνες τώρα.
Τίποτα....

Aντώνης είπε...

Της καρδιάς το μαύρο χιόνι..

Mr.Di είπε...

"ΛΥΠΗΡΑ ΤΑ ΕΓΚΟΣΜΙΑ. Και τα εκτός επίσης/
Έλλειψη έχει ως φαίνεται από ζωντανούς ο θεός και σ΄ένα μοναστήρι μικρό/
Σαν σε ορνιθώνα μας έχει κλείσει μην και του φύγουμε. Αλλ'/
Εμείς φεύγουμε. Λίγη τύρφη φθοράς καταλείποντας/
Οι με τις εικασίες εξακολουθητικά διαιτώμενοι και ποτέ ναι/
Λέγοντες άνθρωποι του ενός αιωνίου παρ' ολίγον/
..................

Οδ. Ελύτης
"Εκ του Πλησίον"

david santos είπε...

Γειάσου,
ο μανδύας χιονιού Α έχει καλύψει την Ελλάδα.
Η Ελλάδα είναι τόσο όμορφη.
Έχετε την καλή ημέρα, αλλά με το χιόνϊ

Δαβίδ Cahtoc

Ανδρόγυς είπε...

καλα, εγω πάω τωρα στο μαιευτηριο, εδω διπλα, να δω τα μωρα που γενιουνται, κι οταν πεθανουν και αυτα, θα τα βαψω ασπρόμαυρα.

φεγγαραγκαλιες είπε...

η τιμη της τιμης καλε μου ..εχει χρωμα..ειναι το χρωμα που της δινουμε εμεις..
αφηνω εντολη στους δικους μου..οταν πεθανω οποιο αλλο χρωμα εκτος απο μαυρο..
δικαιωμα!!

sylfaen είπε...

Κοφτή γραφή μου, δωρική
και λέξεις που γιατρεύουν τις πληγές σου,
ξόρκι μου εσύ για όσα έχεις δει,
κρατάς τα αρχεία της πίκρας
για όποιον δεν προλάβει να την πιει.
Ναι μου έλειψες, περιμενα τα ιχνη σου τα γκρι.
Ήρθανε μαυρα.

Roadartist είπε...

Η τιμή της..τιμής έχει χρώμα.. μαύρο.. Κάτι τώρα μου έκανε αυτό..
Αχ..

Μ.Π. είπε...

ΠΕΣ ΤΗΣ ΝΑ ΜΗ ΦΟΒΑΤΑΙ..ΝΑ ΜΗ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΣΤΑ ΡΟΥΧΑ.ΟΥΤΕ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣ, ΓΙΑΤΙ Η ΤΙΜΗ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΞΕΡΕΙΣ ΕΣΥ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΗΣ. ΝΑ ΤΗΣ ΠΕΙΣ ΝΑ ΜΗΝ ΣΚΟΤΕΙΝΙΑΣΕΙ ΚΑΙ ΜΑΥΡΙΣΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΠΟΥΧΟΥΝ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΧΡΥΣΑ ΤΗΣ ΜΑΤΙΑ..
ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΘΑ ΖΗΣΕΙ..

Ανώνυμος είπε...

Οσοι μαυροφόροι εννοήτωσαν...Γεια σου λευκοφόρο τίποτα
Φλήναφος

in the sky είπε...

χαρισε της το κοκκινο το φορεμα... και τρεξτε μαζι στην βροχη...μαυρο,τι σημαινει???
η αγαπη εγω θυμαμαι κοκκινη ειναι...εχει χρωματα και μυρωδιες...που να χωρεσουν κοκκινες αγαπες σε φουστες μαυρες...???

στον πονο δεν χωρανε συμβατικοτητες και καθωσπρεπισμοι...ο καθενας μονοςμε τον τροπο τον δικο του...χρωματα η τιμη δεν εχει...κι αν ειχε θα ηταν κατι φωτεινοοο...κατι ομορφο...γιατι οι νεκροι ΧΑΙΡΟΝΤΑΙ που τους τιμαμε...μα πως να χαρει καποιος μεσα στην μαυριλα???

genna είπε...

ένα τόσο δα κατάλευκο μέσα στο μαύρο της ης Μαρίτας...
τόσο χρώμα, πως γίνεται να μη φαίνεται...

μαύρα μεσάνυχτα είπε...

Κάποτε το μαύρο ξεθωριάζει, και ο κόσμος επιφέρει το κόκκινο ξανά στη ζωή.

tsiailis world είπε...

πώ πώ! με μακαβρίωσες γλυκά, πολύ μου άρεσε

ο δείμος του πολίτη είπε...

Υπέροχο. Ακόμα ένας θάλαμος λογοτεχνίας και ποίησης.

kyriaz είπε...

Ξέρω πως απέχεις τον τελευταίο καιρό-μα θα ήθελα πολύ να ανταποκριθείς θετικά στην πρόσκληση που κάνω στο μπλογκ μου.

Ελπίζω όλα να πηγαίνουν καλύτερα.

Λείπεις...

μαρμαρενια είπε...

ΥΠΕΡΟΧΟ....ΡΕΕΙ ΣΑ ΜΟΥΣΙΚΟ ΚΟΜΜΑΤΙ....ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΜΕ ΑΓΩΝΙΑ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ......

david santos είπε...

Ello, may friend! I am to pass to desire a good weekend

quartier libre είπε...

βασικά,
-κι εδώ που τα λέμε-
θαρρώ όλοι μας
περιμένουμε το επόμενο :))

Ανώνυμος είπε...

μαύρο χρώμα, απουσία φωτός, απουσία αλήθειας, άμυνα, σιωπή, χάος, άπειρη βαρύτητα, απουσία...

Τίποτα είπε...

Μου λείψατε. Σας ευχαριστώ.

tsiailis world είπε...

δεν ράβει σάββανα, ευτυχώς, την κόρη της ετοιμάζει για τον πόνο, ευτυχώς, αυτός ας πάει, αυτοί που μένουν τι θα κάνουν μόνοι, πόσο θα αντέξουν;