Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2007

Έτσι που λες, Μαρία



Το τσιμπηματάκι το ένοιωσα, Μαρία μου. Αν θες να σου πω ψέματα για να μη σε στεναχωρήσω, να σου πω, αλλά αλήθεια το ένοιωσα. Αυτό το κροκοδειλάκι στο λευκό μπλουζάκι σου πάνω, τότε στην πρώτη μας συνάντηση, σαν λίγο απειλητικό να μου φάνηκε, σα να μη μου κάθισε καλά. Τον καιρό εκείνο, εκείνα τα κροκοδειλάκια πάνω στα μπλουζάκια ήταν περίεργα πράγματα. Ξένιζαν. Ανορθογραφία να το πω, λεκέ να το πω, πάντως δε μου κάθισε καλά. Απειλητικό μου φάνηκε. Μιλούσαμε, μιλούσαμε, εσύ μιλούσες δηλαδή, εγώ άκουγα και δε χόρταινα και κοίταζα και δε χόρταινα, σαν ψέματα μου φαινόταν που ήσουν εκεί δίπλα μου και μιλούσες με κείνη τη φωνή σου που με μάγευε. Κοίταζα και δε χόρταινα τα σκούρα σου μάτια και το γλυκό σου πρόσωπο και τη μαύρη την παχιά σου την κοτσίδα, αλλά το βλέμμα μου, όλο και ξεστράτιζε κατά το κροκοδειλάκι το απειλητικό κι άλλο δεν έκανα κάθε τρεις και λίγο, από το να τσακώνομαι μ’ αυτό το βλέμμα μου που ξεστράτιζε. Το μάλωνα και το επανέφερα στην τάξη. Δηλαδή σε σένα. Όλη. Σε σένα που ξεχείλιζες νιότη κι ομορφιά και αποφασιστικότητα και στα όμορφα τακτοποιημένα λόγια σου και σε όσα όμορφα υπόσχονταν τα όμορφα τακτοποιημένα λόγια σου. Κι όσο τα άκουγα αυτά τα λόγια, τόσο μάλωνα και με το τσιμπηματάκι της καρδιάς μου και το επανέφερα στην τάξη. Δηλαδή στη τζην σου τη φούστα. Άσε το κροκοδειλάκι, του έλεγα, δες τη τζην τη φούστα, ό,τι πρέπει για την περίσταση, δες τα άσπρα πάνινα παπούτσια, ό,τι πρέπει για την περίσταση, όλοι μας τζην φοράμε και πάνινα παπούτσια. Κι ο Γιώργος ο οικοδόμος και ο Ιδομενέας ο αγρότης και η Ελένη η φοιτήτρια. Όλα ταιριαστά με τα όμορφα τακτοποιημένα λόγια, όλα ταιριαστά, τι ανησυχείς; Για ένα παλιοκροκοδειλάκι αμελητέου μεγέθους, ανησυχείς; Τέτοια έλεγα στο τσιμπηματάκι και το εξαφάνιζα, ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που το εξαφάνιζα, Μαρία μου. Ανάθεμα την ώρα. Γιατί μεγάλωσε το κροκοδειλάκι και σε κατασπάραξε. Ολόκληρη. Κι ήρθες κι έγινες μισή απ’ όσο ήσουν τότε-δε στο είπα προηγουμένως να μη σε συγχύσω, αλλά τάχες τα παχάκια σου, τσίτωνε στις περιφέρειες η φούστα-και πάει και η κοτσίδα σου η όμορφη, κρίθηκε στην πορεία παρωχημένη και πάει και το τζηνάκι, κρίθηκε στην πορεία παρασυνηθισμένο, και πάει και ο Γιώργος ο εργάτης και ο Ιδομενέας ο αγρότης και η Ελένη η φοιτήτρια, κρίθηκαν στην πορεία παραλίγοι. Μόνο τα όμορφα τακτοποιημένα λόγια τη γλυτώσανε, Μαρία μου, μόνο τα όμορφα τακτοποιημένα λόγια τη γλυτώσανε, φτερά είχαν φαίνεται τα όμορφα τακτοποιημένα λόγια σου και μπορείς και συνεχίζεις να τα ξεστομίζεις αδιάντροπα, δώθε-κείθε. Πολύ δώθε και πολύ κείθε. Και κάθε φορά που σε ακούω να τα ξεστομίζεις, δώθε-κείθε τα όμορφα τακτοποιημένα λόγια σου, Μαρία μου, δεν το μαλώνω πια το τσιμπηματάκι. Έμαθα. Τα τσιμπηματάκια της καρδιάς μας δεν πρέπει να τα μαλώνουμε ποτέ. Ποτέ. Να τα προσέχουμε πρέπει. Να τα υπολογίζουμε πρέπει. Να τα αφήνουμε να βροντοφωνάζουν:
"Εδώ τσιμπηματάκι. Εδώ τσιμπηματάκι."

Raphael Lacoste, Wreck of Esperance (detail).
3D computer graphics illustration. Inspired by the work of Gaspard-David Friedrich.

8 σχόλια:

genna είπε...

Kαλημέρα, τιποτα απο το τιποτα

γιαννης είπε...

Χα! Φαντάσου εγώ τί τράβηξα που έστρωναν στην παραλία να ξαπλώσω μπουρνούζι με τεράστιο το κροκοδειλάκι πάνω του..

Aντώνης είπε...

Λες να φταίει που τα κροκοδειλάκια είναι ερπετά;

northaura είπε...

ποσο δικιο ποσο
(αντωνη δε φταινε τα ερπετα για τα δικα μας κατασπαραγματα)

Τίποτα είπε...

Της έχω μια πίκρα αυτής της συγκεκριμένης πραγματικής Μαρίας.
Της Μαρίας του "Εδώ Πολυτεχνείο".

Το κακόμοιρο το κροκοδειλάκι δε φταίει. Εξάλλου πέρασε ο καιρός του. :)

Aντώνης είπε...

Εγώ ποτέ δεν μίλησα για τα κανονικά κροκοδειλάκια, ούτε εσύ, τίποτα, νομίζω... Τα άλλα μου φταίνε κι εμένα, τα άλλα...

γεώργιος-axenbax είπε...

Πίστευα πως οι άνθρωποι αλλάζουν. Μου έλεγε πως δεν αλλάζουν, απλά, κρύβουν τον πραγματικό τους εαυτό. Θα έρθει όμως ο καιρός που δεν θα μπορούν να τον κρύβουν άλλο. Ακόμη θέλω να πιστεύω πως οι άνθρωποι αλλάζουν...

Talisker είπε...

Νομιζω πως δεν εχω διαβασει κατι πιο σαρκαστικο και σαρδονιο και πικρο ταυτοχρονα τον τελευταιο καιρο..κι εχω πολλα μα πολλα κροκοδειλακια στη ντουλαπα μου σε ολα τα χρωματα για ολα τα γουστα...
ειπα μια να θιχτω...αλλα μετα ..κουνησα το κεφαλι..
..αν και ποτε δεν τη συμπαθουσα...την λυπηθηκα ..μονο και μονο γι αυτο το τοσο τακτοποιημενο κειμενο που ενεπνευσε ....
Σκεψου τι γινεται στο μυαλο των αλλων ...που δεν μπορουν να τα πουν ετσι..
...κι ειμαι σιγουρη πως ειναι πολλοι.


ας κλεισω μαλακα την πορτα..ειμαι λαθραναγνωστρια μπλοκς και σπανια σχολιαζω ..αλλα μου αρεσε τοσο!!!!